მართა გელჰორნი: გაქცევა ჩრდილიდან

როცა ლონდონში, 1998 წელს, 89 წლის ასაკში აღესრულა, მართა ელის გელჰორნმა ათზე მეტი დიდი კონფლიქტის შესახებ რეპორტაჟი და ჟურნალისტური კარიერის სამოცი წელი დატოვა მემკვიდრეობად. ის ერთ-ერთი პირველი სამხედრო კორესპონდენტი ქალი იყო.

ყოყლოჩინა, ჩახრინწული ხმით, ყოველთვის წინა ხაზზე. გელჰორნს სწამდა, რომ მისი ნამუშევარი იმ უბრალო ხალხს აძლევდა საშუალებას, თავისი ხმა გაეგონებინათ მსოფლიოსათვის, ვინც მდიდარი, ძალმოსილი მამაკაცების წამოწყებულ ომებში იჭყლიტებიან ხოლმე. ცხოვრებაში ალბათ ყველაზე უფრო ის აღიზიანებდა, რომ საზოგადოებისთვის უპირველეს ყოვლისა ცნობილი იყო. როგორც ერნსტ ჰემინგუეის ცოლი. სულაც ცოფდებოდა, როცა ლიტერატურის კრიტიკოსები ჰემინგუეისა და გელჰორნის წერის სტილის მსგავსებაზე ჩამოაგდებდნენ სიტყვას.

„რატომ უნდა ვიყო სხვისი ცხოვრების დანართი?“ ჰკითხა გელჰორნმა ერთხელ ჟურნალისტს და იქვე შეახსენა, რამ სანამ განთქმულ ქმარს შეხვდებოდა, ორი რომანი ჰქონდა გამოცემული და მისგან დაშორების შემდეგ თითქმის 50 წელი აგრძელებდა წერას.

როგორც ჟურნალისტს, გელჰორნს არ აინტერესებდა ობიექტურობა. სჯეროდა, რომ ომში ჟურნალისტის ამოცანაა მოყვეს ის, რასაც ხედავს, შეეწინააღმდეგოს ტყუილებს და გაათახსიროს ცუდი ბიჭები.

„შედიხარ ჰოსპიტალში და ის დაჭრილი ბავშვებითაა სავსე,“ ყვებოდა ის. „უნდა დაწერო რაც ნახე. იმას კი არ უნდა მოყვე, რომ აი, აქ, ამ ჰოსპიტალში 37 დაჭრილი ბავშვია და შეიძლება 38 დაჭრილი ბავშვია მეორე მხარეს. არა. წერ იმას, რასაც ხედავ“