ულტრამემარჯვენე ლექსიკონი: „სიღრმისეული სახელმწიფო“

ვინც პოლიტიკურ სცენაზეა, ისინი კი არ გვმართავენ, არამედ კულისებში შემალული შეთქმულთა კაბალა, რომლებსაც მეფეები და პრეზიდენტები ჯიბეში უზით. გეცნობათ?!

როცა ამ თეორიას პოლიტიკოსი, მით უმეტეს მთავრობა იყენებს, ის ამომრჩეველს ეუბნება, რომ პოლიტიკური მოწინააღმდეგეები გულწრფელები არ არიან, „გარკვეული ფარული ძალების“ ინტერესებით, ქვენა მოტივებით მოქმედებდნენ. ამგვარი პოლიტიკური დისკურსის ამოცანაა სახალხო მობილიზაციის შეფერხება, ან ხალხისთვის პოლიტიკური აქტიურობის სურვილის გაქრობა. სულელები ხართ დემონსტრაციებზე რომ დადიხართ, სინამდვილეში ვიღაცის „შეთქმულებაში გასაწირი პაიკი“ თუ „საზარბაზნე ხორცი“ ხართ, ფარული ძალები იყენებენ თქვენს მიამიტობას, – ეუბნება მოქალაქეებს მავანი პოლიტიკოსი. ფარული მმართველობის თეორია ერთ-ერთი ყველაზე ძველი პოლიტიკური მანიპულაციაა.

„გარკვეული ფარული ძალების“ გავლენის იდეას უკანასკნელ ხანებში მემკვიდრე შეეძინა - „სიღრმისეული სახელმწიფოს“ თეორია, რომელსაც უფრო აქტიურად ავრცელებენ ულტრამემარჯვენე აქტორები, თუმცა არც მემარცხენე რადიკალები აკლებენ ხელს.

ლიბერალური დემოკრატიის წინააღმდეგ

ფარული მმართველობის თეორია ლიბერალური დემოკრატიის წინააღმდეგ ბრძოლაში დაიბადა და გამოიწრთო. ამიტომაც, გასაკვირი არაა, რომ ამ შეთქმულების თეორიებმა თანამედროვეობას კარგად აუწყვეს ფეხი.

2014 წლის ზაფხულში, უნგრეთის პრემიერ-მინისტრმა, ვიქტორ ორბანმა ოფიციალურად გამოაცხადა, რომ მისი ქვეყანა ისწრაფვოდა განვითარების ახალი მოდელისკენ, რომელიც დაახასიათა, როგორც „არალიბერალური დემოკრატია“.

ხელისუფლებაში ყოფნისას ორბანის ჰიბრიდულმა - ანუ დემოკრატიული ფორმისა და ავტოკრატიული შინაარსის ერთდროულად მქონე - რეჟიმმა ორი საკვანძო ცვლილება განახორციელა.

ერთი მხრივ, მოხდა ძალაუფლების კონცენტრაცია ერთი პოლიტიკური ძალის ხელში და გადაიდგა ნაბიჯები ისეთი პოლიტიკური კონკურენტების გასანეიტრალებლად, რომლებიც არჩევნებში გამარჯვებას შეძლებდნენ. პარალელურად, მოხდა მმართველი ელიტის იდეოლოგიური კონსოლიდაცია და ჩამოყალიბდა მხარდამჭერთა სტაბილური იერარქია, რომლის სანდოობასაც ძალაუფლებასთან სიახლოვით მიღებული სარგებელი განაპირობებდა.

მეორე მხრივ, მმართველმა პოლიტიკურმა ძალამ სახელმწიფო აპარატი სრულიად დაიქვემდებარა იმ საბაბით, თითქოს მასში ფესვგადგმული მავნებელი „ლიბერალების“ ამოძირკვა იყო საჭირო, რათა სახელმწიფო ხალხის „ჭეშმარიტ“, შეურყვნელ ინტერესებსა და მსოფლმხედველობას პირდაპირ დაკავშირებოდა.

რეჟიმმა პარტიულ ნებას დაუქვემდებარა საკვანძო დამოუკიდებელი ინსტიტუტები: საჯარო სამსახური, მართლმსაჯულება, მედია და განათლება, კვლევითი ცენტრები, ხელოვნებისა და კულტურის კერებიც კი. ისინი უნდა გათავისუფლებულებულიყვნენ „ლიბერალებისაგან“, რომელიც ორბანის რეჟიმმა დასახა, როგორც „ანტი-ერი“. ამ კონცეფციაზე წინა სტატიაში გიყვებოდით და შეგიძლიათ, გადაფურცლოთ.

ულტრამემარჯვების ლექსიკონი: „ანტი-ერი“

შიდა მტრის ხატის შექმნა ულტრამემარჯვენეებისთვის ყოველთვის იყო ძალაუფლების ხელში ჩაგდების აუცილებლობის დასაბუთების ერთ-ერთი რიტორიკული საშუალება.

ევროპის მოამბეEditor

მეტი ემოციური მუხტი რომ ჰქონოდა, ლიბერალების ვითომდა ბატონობას დაუკავშირდა მიგრაციის თემატიკა და სექსუალური უმცირესობების უფლებები. ყოველივე ამას ერთად „სიღრმისეული სახელმწიფო“ (Deep State) ეწოდა. ორბანს „სიღრმისეული სახელმწიფო“ არ გამოუგონია, პროპაგანდისტული საფრთხობელას თავისი ისტორია აქვს.